تقدیم به شیرینی که دیگر شیرین نیست!!!!

1001shabsokoot — Tue, 28 Oct 2008 18:15:45 GMT

یکی بود یکی نبود غیر از خدای مهربون هیچ کس نبود

یک بنده خدا بود عاشق بود فرهاد بود جز کندن کوه هم کار دیگه ای بلد نبود عاشق شیرین شده بود

ولی شیرین بچه شهری بود درس خونده یود دانشجو بود اما فرهاد بیچاره تازه اکابر رفته بود

تازه از اینها گذشته پدر و مادر شیرین دکتر و استاد دانشگاه بودند و خواهر ها و برادرش هم همه دکتر مهندس

اما بنده خدا فرهاد ما همه ی کس و کارش دهاتی و بی سواد بودند رنگ شهر را ندیده بودند

تازه تضاد طبقاتی بین شیرین و فرهاد مثل فاصله آسمان بود تا زمین

اما فرهاد کاری به این حرفها نداشت عاشق بودعاقل نبود

اما باز هم فایده ای نداشت شیرین با آن موقعیت کم نظیر یا حتی بی نظیر مالی اجتماعی و تحصیلی

در مقابل فرهاد بیچاره بی سوا د و فقیر

که مشکلاتش به فقر بی سوادی محدود نمی شد آن بیچاره مریض هم بود اما این مریضیش شاید به نفش بود چون از اجباری رفتن

معاف شده بود اما باز هم پایان مشکلات فرهاد ما نبود چون این بنده خدا نه خونه ای داشت که سقف شیرین کنه نه مهره ای که مهر شیرین کنه

تمام دلخوشیش اتاق شیروانی آلونک پدرش بود که یک روز دست شیرین را بگیره و مثل یک فیلم هندی خوب تا آخر عمرش با شیرین زندگی کنه

اما نشد

حتی اگه یک روز یک روز خیلی دور شیرین عاشق فرهاد میشد مگه پدر و مادر تحصیل کرده شیرین اجازه می دادند که

دخترشون یک همچین خریتی بکنه

آخه پدر شیرین از آن مرفهین بی دردی بود که نصف شهر مالش بود حالا اجازه بده که دخترش بیاد یک جای تاریک و نمور زندگی کنه

همه این تضاد ها نیش ها و کنایه ها برای فرهاد قابل قبول و شیرین بود چون شیرین بود

اما وای از آن روزی که شیرینی شیرین تلخ شد

عاقبت این شد

از شیرین دل برید

توی یک روز سرد پاییزی لیلی را دید

خلعت فرهاد بودن را بخشید

عاقبتش این بود

مجنون لیلی گردید

با گرمی دستانش به آسمان رسید

و دید هر آنچه که باید می دید

سکوت